มาตรา 318
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 945/2527
การชำระหนี้จะต้องกระทำให้แก่ตัวเจ้าหนี้หรือบุคคลผู้มีอำนาจรับชำระหนี้แทนเจ้าหนี้ ท. เป็นเพียงพนักงานฝ่ายขายของโจทก์ มีหน้าที่เพียงนำรถยนต์ที่จำเลยสั่งซื้อทะเบียนและเอกสารต่างๆ ไปส่งมอบให้แก่จำเลยเท่านั้นไม่มีหน้าที่เก็บเงินหรือรับชำระหนี้แทนโจทก์ท. จึงมิใช่ผู้ที่มีอำนาจรับชำระหนี้แทนโจทก์การที่จำเลยชำระหนี้ค่ารถยนต์ให้แก่ ท. จึงไม่ถือว่าเป็นการชำระหนี้โดยชอบ ภาพถ่ายจากต้นฉบับใบเสร็จรับเงินซึ่งเก็บรักษาไว้ที่กองทะเบียนซึ่งท. นำไปขอเก็บเงินจากจำเลยก็มิใช่ใบเสร็จตามนัยของมาตรา 318 จึงถือได้ว่าจำเลย
ฎีกาที่ 938/2507
การประกันชีวิตซึ่งตามกรมธรรม์ระบุไว้ว่า ถ้าผู้เอาประกันไม่ชำระเบี้ยประกันคราวใดเมื่อถึงกำหนด กรมธรรม์เป็นอันสิ้นอายุ นั้น เมื่อผู้เอาประกันชำระเบี้ยประกันเมื่อพ้นกำหนดเวลาและล่วงพ้นวันผ่อนตามที่กำหนดไว้ในสัญญาแล้ว กรมธรรม์เป็นอันสิ้นอายุ ไม่มีผลผูกพันต่อไป บริษัทรับประกันจึงไม่ต้องรับผิด แม้ต่อมาผู้เอาประกันจะถึงแก่ความตายก็ตามใบเสร็จรับเงินเบี้ยประกันที่มีเงื่อนไขว่ายังไม่สมบูรณ์มีผลบังคับจนกว่าจะได้ปฏิบัติตามระเบียบการต่ออายุกรมธรรม์นั้น จะถือว่าการชำระเบี้ยประกันสมบูรณ์และเป็นการต่ออายุกรมธรร
ฎีกาที่ 438/2507
การประกันชีวิตซึ่งตามกรมธรรม์ระบุไว้ว่าถ้าผู้เอาประกันไม่ชำระเบี้ยประกันคราวใด เมื่อถึงกำหนด กรมธรรม์เป็นอันสิ้นอายุนั้น เมื่อผู้เอาประกันชำระเบี้ยประกันเมื่อพ้นกำหนดเวลาและล่วงพ้นวันผ่อนตามที่กำหนดไว้ในสัญญาแล้วกรมธรรม์เป็นอันสิ้นอายุ ไม่มีผลผูกพันต่อไป บริษัทรับประกันจึงไม่ต้องรับผิด แม้ต่อมาผู้เอาประกันจะถึงแก่ความตายก็ตาม ใบเสร็จรับเงินเบี้ยประกันที่มีเงื่อนไขว่ายังไม่สมบูรณ์มีผลบังคับจนกว่าจะได้ปฏิบัติตามระเบียบการต่ออายุกรมธรรม์นั้น จะถือว่าการชำระเบี้ยประกันสมบูรณ์และเป็นการต่ออายุกรมธรรม
ฎีกาที่ 1168/2504
รูปคดีที่แสดงว่าเป็นตัวแทนกัน เมื่อผู้ซื้อจ่ายเงินให้แก่ผู้ถือใบเสร็จรับเงินของผู้ขายเป็นการชอบด้วยประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 318 แล้ว ปัญหาเรื่องการตั้งตัวแทนเพื่อให้รับเงินจะต้องมีหลักฐานเป็นหนังสือก็ตกไปคดีนี้จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา ได้ความว่า จำเลยที่ ๑ ไปเสนอขายเก้าอี้แก่จำเลยที่ ๒ จำเลยที่ ๒ ไม่ชอบแบบก็บอกให้ทราบว่าต้องการชนิดใด จำเลยที่ ๑ จึงพารองผู้จัดการของโจทก์ไปติดต่อขายเก้าอี้ รายพิพาทให้แก่จำเลยที่ ๒ โดยรองผู้จัดการของโจทก์ได้ทำสัญญากับจำเลยที่ ๑ ยอมคิดค่
ฎีกาที่ 198/2471
ซื้อขายเชื่อ ผู้เก็บเงินนำใบเสร็จไปเก็บเงินโดยนายจ้างไม่รู้ ที่เอกสารเปนหลักฐานแสดงว่าได้ใช้หนี้แล้วเปนอันใช้ได้ได้ความว่า จำเลยได้ซื้อเชื่อของมาจากห้าง โจทก์เปนเงิน ๖๒๖๐๐ บาท โดยพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๖ ทรงสั่งให้ซื้อต่อมาห้าง โจทก์เลิกการค้าขาย บ.ผู้เปนคนทำงานอยู่ในห้างของ โจทก์ได้นำใบเสร็จอันมีนามของผู้จัดการห้างไปเก็บเงินจากพระยาบริหารฯ ซึ่งเปนผู้แทนของ จำเลย พระยายบริหารไม่ทราบว่า บ. ออกจากห้าง โจทก์แล้วจึงได้จ่ายเงินให้ไป เพราะ บ. นี้เคยไปเก็บเงินเสมอดังนี้ ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า จำ