ทนอยมาตรา 320
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 3859/2537
จำเลยกับพวกใช้อุบายหลอกลวงและพา
ฎีกาที่ 5235/2530
การกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 320 วรรคแรกนั้น ผู้กระทำเพียงใช้อุบาย หลอกลวงหรือขู่เข็ญหรือใช้กำลังประทุษร้ายหรือใช้อำนาจครอบงำผิดคลองธรรมหรือใช้วิธีข่มขืนใจด้วยประการอื่นใด อย่างหนึ่งอย่างใดดังกล่าวมา พาหรือส่งคนออกไปนอกราชอาณาจักรก็ครบองค์ประกอบความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 320 วรรคแรก แล้วหาจำต้องกระทำการทุกอย่างพร้อมกันในคราวเดียวกันไม่ การที่จำเลยหลอกลวงผู้เสียหายว่า มีงานให้ทำที่ประเทศสิงคโปร์และส่งผู้เสียหายออกไปนอกราชอาณาจักรการกระทำของจำเลยย่อมเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา
ฎีกาที่ 1595/2522
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1595/2522หลักกฎหมาย: ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 มีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 283 วรรคแรก กระทงหนึ่งจำคุกคนละ 3 ปี ผิดตามมาตรา 320 วรรคแรก อีกกระทงหนึ่ง จำคุกคนละ 2 ปีจำเลยที่ 4 มีความผิดตามมาตรา 283,86 กระทงหนึ่ง จำคุก 2 ปีและผิดตามมาตรา 320,86 อีก กระทงหนึ่ง จำคุก 1 ปี 4 เดือน ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยที่ 3 มีความผิดตามมาตรา 283วรรคแรก และมาตรา 320 วรรคสอง ลงโทษตามมาตรา 283 วรรคแรกซึ่งเป็นบทหนักที่สุด จำคุก 3 ปี จำเลยที่ 1 ที่ 2 ที่ 4 มีความผิดต
ฎีกาที่ 1117/2487
คดีอาญาแผ่นดิน โจทก์ถอนฟ้องได้ก่อน
ฎีกาที่ 176/2484
ผู้จัดการแผนกสินค้าของบริษัทมีอำนาจร้องทุกข์ในความผิดฐานฉ้อโกงที่เกี่ยวกับทรัพย์ในแผนกนั้นได้ความว่าบริษัทยอเนียวได้จ้างรถบันทุกแป้งนมไปส่งร้านที่สั่งซื้อ จำเลยได้มาหลอกลวงเอาแป้งนมไปจากคนรถ นายเจ.ดีวูดลอฟผู้จัดการแผนกสินค้าขาเข้าซึ่งเกี่ยวกับของรายนี้ร้องทุกข์ ศาลแขวงพิพากษาลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๐๔ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่านาย เจ.ดี.วูดลอฟไม่มีอำนาจร้องทุกข์ ศาลฎีกาตัดสินว่านาย เจ.ดี.วูดลอฟเป็นผู้จัดการแผนกสินค้าขาเข้าอันเกี่ยวกับทรัพย์ที่จำเลยฉ้อโกงโดยตรง จึงเป็นผู้แทนบริษัทยอเนียวจำกัดอ