ทนอยมาตรา 259
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 1861/2499
ใช้มีดดาบฟันผู้ตายขณะกำลังนั่งคุยอยู่ ผู้ตายไม่มีอาวุธหรือแสดงว่าจะต่อสู้ ฟันถูกที่ศีรษะ 1 ทีสมองไหล และที่ขา 1 ที กระดูกขาด ล้มลงแล้วจำเลยยังฟันซ้ำอีกรวมทั้งสิ้น 11 แผลอยู่ได้ 10 วันเศษจึงตาย การกระทำของจำเลยเป็นการฆ่าคนตายโดยดุร้ายตามมาตรา 250(4)คดีได้ความตามฟ้องโจทก์และจำเลยรับสารภาพและพยานหลักฐานที่โจทก์นำสืบว่าจำเลยเป็นพระภิกษุ มีสาเหตุโกรธเคืองกับนายถวิลผู้ตายอยู่ ต่อมาวันเกิดเหตุจำเลยได้เสพสุราแล้วถือมีดตรงไปที่ผู้ตายนั่งคุยอยู่ ใช้มีดดาบฟันที่ศีรษะเหนือหูซ้าย 1 ที สมองไหลแล้วใช้มีดดาบฟัน
ฎีกาที่ 258/2483
ไม้สักที่จับได้จากจำเลยไม่ใช่ไม้สักทั้งต้นจะอาศัยได้ความว่าเจ้าพนักงานจับไม้กระดานไม้แวง ไม้ตง ไม้กลอนและไม้เสา ซึ่งไม่มีดวงตราของเจ้าพนักงานได้จากจำเลยโจทก์จึงฟ้องว่าจำเลยตัดฟันซักลากไม้สักออกจาก++ฐานตาม พ.ร.บ.++ลักลอบซักลาก++ร.ส.๑๑๘ ข้อ ๕ ++โทษแก่จำเลยมิได้++ผิดนี้โจทก์มีหน้าที่+++สืบก่อนให้สม++.+อาญาที่ ๑๗๙/๒๔๘๑ ที่ ๑๘๒/๒๔๘๑. ป่าโดยมิได้เสียค่าตอและค่าภาคหลวงและมิได้รับอุนญาตจากเจ้าพนักงานกับว่าไม่ของกลางไม่มีดวงตราของเจ้า พนักงานขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. ป้องกันการลักลอบซักลากไม้สัก ร.ศ. ๑๑๘ ข้อ
ฎีกาที่ 561/2483
แม้จำเลยจะยื่นบัญชีระบุพะยานภายหลังที่ โจทก์สืบพะยานไปหมดแล้วก็ตามถ้าาลเห็นว่าเพื่อประโยชน์แห่งความยุตติธรรมจำเป็นจะต้องสืบพะยานหลักฐาน ++สำคัญเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี ศาลก็มีอำนาจรับฟังพะยานหลักฐานนั้นได้คดีนี้
ฎีกาที่ 398/2482
กรณีที่ศาลไม่ยอมให้จำเลยนำพะยานมาสืบว่าพะยานโจทก์ถูกจ้างมาเบิกความได้ความว่าจำเลยใช้มีดเป็นสาตราวุธฆ่า ย.ถึงแก่ความตาย โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญา ม. ๒๕๙ ในระหว่างพิจารณาจำเลยได้ยื่นคำร้องขออ้างพะยานเพิ่มเติมเพื่อจะสืบว่ากำนันได้จ้างพะยานมาเบิกความ แต่ศาลชั้นต้นไม่อนุญาต ศาลฎีกาตัดสินว่าการทีศาลชั้นต้นไม่อนุญาตให้จำเลยนำพะยานสืบในข้อนี้นั้นอยู่ในดุลยพินิจของศาล เพราะจำเลยไม่ได้ขอสืบในประเด็นข้อต่อสู้ เป็นการขอสืบค้านว่าพะยานโจทก์เบิกความไม่จริงซึ่งกรณีเช่นนี้ศาลจะอนุญาตก็ต่อเมื่อกรณีนั้นมี
ฎีกาที่ 1128/2481
พฤตติการณ์ที่ถือว่าข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ไม่ต่างกับข้อเท็จจริงที่ปรากฎในฟ้อง