ทนอยมาตรา 169
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 1954/2515
พนักงานสอบสวนเชิญจำเลยไปให้ถ้อยคำในฐานะพยานที่สถานีตำรวจโดยไม่ได้ออกหมายเรียก จำเลยยอมมาโดยดีและพนักงานสอบสวนบอกจำเลยว่าจะสอบสวนเป็นพยานย่อมหมายความว่าสั่งให้จำเลยให้ถ้อยคำ คำสั่งของพนักงานสอบสวนเช่นนี้จึงเป็นคำบังคับตามกฎหมายให้จำเลยให้ถ้อยคำ เมื่อจำเลยขัดขืนคำบังคับดังกล่าว ย่อมมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 169 (ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 21/2515)
ฎีกาที่ 604/2488
เรือนจำจ่ายนักโทษให้จำเลยทั้งสองควบคุมร่วมกันและตามข้อบังคับของเรือนจำก็ห้ามมิให้แยกกัน การที่นักโทษแยกกันพักอยู่ใต้ต้นไม้กับจำเลยคนละแห่งใกล้ ๆ กัน มองแลเห็นกันได้นั้น ถ้านักโทษที่พักอยู่กับจำเลยคนหนึ่งหลบหนีไปโดยความประมาทเลินเล่อของจำเลยผู้นั้นถือว่า เป็นความประมาทเลินเล่อของจำเลยอีกคนหนึ่งด้วย อันเป็นผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา 169
ฎีกาที่ 933/2484
นักโทษที่ได้รับแต่งตั้งให้มีตำแหน่งยามในสามัญไม่ถือว่าเป็นเจ้าพนักงานตามความในมาตรา 169
ฎีกาที่ 55/2481
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 55/2481หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปล่อยผู้ต้องหาที่ถูกคุมขังไปโดยเจตนา จำเลยให้การว่าผู้ต้องหาหนีไปโดยความพลั้งเผลอของจำเลย เมื่อทั้งสองฝ่ายไม่สืบพะยาน ศาลต้องตัดสินยกฟ้องโจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นนายสิบเวรได้ไขกุญแจเปิดห้องขังคนต้องหาเพื่อส่งอาหารแล้วไม่ปิดประตูลั่นกุญแจ โดยจำเลยเป็นใจช่วยเหลือให้ ม.ผู้ต้องฐานชิงทรัพย์หลบหนีไปได้ จำเลยให้การว่าจำเลยมิได้เป็นใจช่วยเหลือให้ ม.หนี เป็นเพราะความพลั้งเผลอของจำเลยเท่านั้น ทั้งสองฝ่ายไม่สืบพะยาน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให
ฎีกาที่ 432/2478
ผู้คุมนักโทษปล่อยให้นักโทษหนี้โดยความประมาท แต่นักโทษผู้นั้นถูกเจ้าพนักงานยิงตายภายใน 4 เดือน คดีเป็นอันยุตติตาม ม.169ได้ความว่าจำเลยเป็นผู้คุมเรือนจำได้ทำให้ บ.นักโทษซึ่งอยู่ในความควบคุมของจำเลยหนีไปโดยความประมาท เมื่อวันที่ ๙ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๗๗ แลต่อมาเมื่อวันที่ ๑๗ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๗๗ บ.ได้ถูกเจ้าพนักงานยิงตาย