ทนอยมาตรา 32
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
ฎีกาที่ 704/2481
ข้อบังคับทหารบกและทหารอากาศว่าด้วยการเงิน พ.ศ.2479 ม.12 ข้อ 1 เงินประกันซองประกวดราคาซึ่งพ่อค้าได้วางไว้ต่อทางราชการและทางราชการมีสิทธิจะริบเงินประกันนั้นเสียถ้าพ่อค้านั้นไม่มาทำสัญญาภายในกำหนดในเมื่องประกวดราคาได้แล้วดังนี้เงินประกันเช่นนี้ย่อมถือว่าเป็นเงินหลวงจำเลยเป็นนายทหารประจำกรมยุทธโยธาทหารบก ๆ ได้วางระเบียบว่าพ่อค้าทุกคนซึ่งยื่นซองประกวดราคาสิ่งของจักต้องส่งเงินประกันซองด้วย ๑๐๐ บาท ถ้าประมูลได้จะคืนเงินให้เมื่อทำสัญญาเสร็จ ถ้าไม่มาทำสัญญาในกำหนดจะริบ ถ้าประมูลไม่ได้จะคืนให้ จำเลยรับซอง
ฎีกาที่ 1377/2479
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1377/2479หลักกฎหมาย: โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดต่างกรรมต่างวาระ แต่โจทก์มุ่งขอให้ลงโทษฐานอื่น ส่วนในฐานยักยอก โจทก์เป็นแต่กล่าวรวม ๆ ว่าจำเลยยักยอกเงินหลวง มิได้กล่าวให้ขัดว่าจำเลยยักยอกหลายครั้งหลายหนดังนี้ ศาลจะลงโทษจำเลยฐานยักยอกเรียงกะทงมิได้ จำเลยต้องมีผิดกระทงเดียว. คำแถลงการณ์ที่นอกเหนือไปจากฎีกานั้น ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้ ประมวลวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 18 ฎีกาที่ยื่นภายในกำหนดอายุความนั้น แต่มีข้อบกพร่องโดยศาลให้ไปแก้เสียใหม่นั้นถือว่าได้ยื่นภายในกำหนดอายุความแล้วโจทก์ฟ
ฎีกาที่ 15564/2558
การฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดตาม พ.ร.บ.ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติด พ.ศ.2545 มาตรา 19 เป็นมาตรการของรัฐที่ต้องการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดไม่ว่าผู้นั้นจะยินยอมเข้ารับการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดหรือไม่ก็ตาม โดยศาลจะมีคำสั่งให้ส่งตัวผู้ติดยาเสพติดไปตรวจพิสูจน์การเสพหรือการติดยาเสพติดก่อน และคณะอนุกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดมีอำนาจวินิจฉัยว่าผู้เข้ารับการตรวจพิสูจน์ ผู้ใดเป็นผู้เสพหรือติดยาเสพติด จากนั้นต้องจัดให้มีแผนการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดตามมาตรา 22 โดยคำนึงถึงความหนักเบาของ
ฎีกาที่ 6858/2557
โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตาม พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 มาตรา 4, 32, 107 พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ซึ่งมาตรา 4 ที่บัญญัติไว้ใน พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ได้ถูกยกเลิกไปตาม พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2530 นั้น เห็นว่า แม้โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองโดยอ้าง พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ซึ่งถูกยกเลิกและแก้ไขใหม่แล้ว และมิได้อ้าง พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2530 ที่แก้ไขใหม่ แต่คำว่า ขาย ตามมาตรา 4 ซึ่งแก้ไขใหม่ยังคงหมายความรวมถึงมีไว้เพื่อขายและถือเป็นความผิด ดังนั้นการกระทำของจำเลยทั้งสองจึงยังเป็นความ