กฎกระทรวงการอนุญาตและการแจ้งนำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อม พ.ศ. 2568
ข้อ 4
ยังไม่ยืนยันสถานะ
ยังไม่ได้ยืนยันว่ามาตรานี้ยังใช้บังคับอยู่หรือไม่ —
เหตุผล · โปรดตรวจสอบกับแหล่งทางการก่อนนำไปใช้
กฎกระทรวงการอนุญาตและการแจ้งนำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อม พ.ศ. 2568 ข้อ 4 ผู้ใดประสงค์จะนำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อม ให้ยื่นคำขอรับใบอนุญาตต่อผู้อนุญาต พร้อมทั้งข้อมูล เอกสาร หรือหลักฐาน ดังต่อไปนี้ (๑) ในกรณีที่บุคคลธรรมดาเป็นผู้ขอรับใบอนุญาต ให้ระบุเลขประจำตัวประชาชน (๒) ในกรณีที่นิติบุคคลเป็นผู้ขอรับใบอนุญาต (ก) ชื่อและเลขทะเบียนนิติบุคคล (ข) หนังสือแสดงว่าผู้ยื่นคำขอเป็นผู้แทนของนิติบุคคลหรือผู้มีอำนาจทำการแทนนิติบุคคล โดยระบุเลขประจำตัวประชาชนของบุคคลดังกล่าว (๓) ในกรณีที่วิสาหกิจชุมชนที่ไม่เป็นนิติบุคคลเป็นผู้ขอรับใบอนุญาต (ก) ชื่อและเลขทะเบียนวิสาหกิจชุมชนตามกฎหมายว่าด้วยการส่งเสริมวิสาหกิจชุมชน (ข) หนังสือแสดงว่าผู้ยื่นคำขอเป็นผู้ได้รับมอบหมายให้ดำเนินกิจการแทนวิสาหกิจชุมชนที่ไม่เป็นนิติบุคคล โดยระบุเลขประจำตัวประชาชนของบุคคลดังกล่าว (๔) ในกรณีที่หน่วยงานของรัฐ หน่วยงานในกำกับของรัฐ หรือสภากาชาดไทยเป็นผู้ขอรับใบอนุญาต (ก) เอกสารหรือหลักฐานแสดงการจัดตั้งหรือแสดงการเป็นนิติบุคคลของหน่วยงานของรัฐ หน่วยงานในกำกับของรัฐ หรือสภากาชาดไทย (ข) หนังสือแสดงว่าผู้ยื่นคำขอเป็นผู้ได้รับมอบหมายให้ดำเนินการแทนหน่วยงานของรัฐ หน่วยงานในกำกับของรัฐ หรือสภากาชาดไทย (๕) ในกรณีที่มอบอำนาจให้ผู้อื่นดำเนินการแทน ให้แนบหนังสือมอบอำนาจให้ดำเนินการแทนที่ติดอากรแสตมป์แล้ว พร้อมทั้งระบุเลขประจำตัวประชาชนของผู้มอบอำนาจและผู้รับมอบอำนาจ (๖) แผนที่ที่ตั้งและพิกัดของสถานที่นำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อม และสิ่งปลูกสร้างที่อยู่บริเวณใกล้เคียงโดยรอบของสถานที่นั้น (๗) เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์หรือสิทธิครอบครองของผู้ขอรับใบอนุญาตในสถานที่นำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อม ในกรณีที่ผู้ขอรับใบอนุญาตมิได้เป็นเจ้าของสถานที่ดังกล่าวให้แนบหนังสือแสดงความยินยอมของเจ้าของสถานที่นั้นด้วย (๘) วัตถุประสงค์ในการนำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อม (๙) แผนการนำเข้าหรือส่งออกใบกระท่อมในแต่ละปี (๑๐) คำยินยอมให้ผู้อนุญาตเข้าถึงข้อมูลตาม (๑) (๒) (๓) และ (๕) แล้วแต่กรณี เพื่อประโยชน์ในการตรวจสอบ (๑๑) ข้อมูล เอกสาร หรือหลักฐานอื่นตามที่ระบุไว้ในแบบคำขอรับใบอนุญาต
คำพิพากษาศาลฎีกาที่อ้างถึงมาตรานี้
พ.ศ. 2558
พ.ร.บ.จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พ.ศ.2522 ที่ใช้บังคับขณะฟ้อง มาตรา 4 และมาตรา 19 แสดงว่าอธิการบดีซึ่งเป็นผู้แทนของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโจทก์ ซึ่งเป็นนิติบุคคลย่อมมีอำนาจดำเนินกิจการทั่วไปแทนโจทก์ การฟ้องคดีเป็นสิทธิของบุคคลในกระบวนการยุติธรรม และความประสงค์ของนิติบุคคลแสดงออกโดยผู้แทนของนิติบุคคลนั้น อธิการบดีผู้แทนของโจทก์จึงมีอำนาจฟ้องคดีในนามโจทก์ได้ โดยไม่จำต้องได้รับมอบอำนาจจากสภามหาวิทยาลัย จำเลยยอมรับว่าได้เช่าอาคารพาณิชย์พิพาทจากโจทก์ จึงไม่มีอำนาจต่อสู้ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจให้เช่าอีก และหากเป็
พ.ศ. 2557
โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตาม พ.ร.บ.ยา พ.ศ.2510 มาตรา 4, 32, 107 พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ซึ่งมาตรา 4 ที่บัญญัติไว้ใน พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ได้ถูกยกเลิกไปตาม พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2530 นั้น เห็นว่า แม้โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองโดยอ้าง พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 3) พ.ศ.2522 ซึ่งถูกยกเลิกและแก้ไขใหม่แล้ว และมิได้อ้าง พ.ร.บ.ยา (ฉบับที่ 5) พ.ศ.2530 ที่แก้ไขใหม่ แต่คำว่า ขาย ตามมาตรา 4 ซึ่งแก้ไขใหม่ยังคงหมายความรวมถึงมีไว้เพื่อขายและถือเป็นความผิด ดังนั้นการกระทำของจำเลยทั้งสองจึงยังเป็นความ
พ.ศ. 2557
ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาว่าจำเลยร่วมไม่ต้องรับผิด ทั้งข้อวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์ไม่ได้กระทบกระเทือนสิทธิของจำเลยร่วม จำเลยร่วมจึงไม่มีสิทธิฎีกา ขณะเกิดเหตุจำเลยที่ 1 ผู้ทำละเมิดเป็นลูกจ้างกองน้ำบาดาล ในสังกัดจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐที่มีฐานะเป็นกรม จำเลยที่ 2 จึงต้องรับผิดต่อผู้เสียหายในผลละเมิดที่จำเลยที่ 1 ทำตาม พ.ร.บ.ความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ.2539 มาตรา 4 และมาตรา 5 วรรคหนึ่ง แม้ต่อมาจะมี พ.ร.ฎ.ให้โอนกองน้ำบาดาลไปสังกัดจำเลยร่วม ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงเฉพาะฐานะของกองน้ำบาดาล ความรับ
ค้นต่อ
ทนอย