ฎีกาที่ 1018/2485

ในคดีเบิกความเท็จ ปัญหาที่ว่าข้อความนั้นสำคัญหรือไม่.ย่อมเป็นปัญหาข้อเท็จจริง โจทก์ฎีกาไม่ได้. แม้ศาลล่างฟังว่าคำเบิกความของพยานไม่ใช่ข้อสำคัญในคดีเพราะเป็นพยานบอกเล่า. ก็คงถือว่าเป็นข้อเท็จจริงดุจกัน. ประชุมใหญ่ ครั้งที่ 29/2485.

โจทฟ้องว่าจำเลยเบิกความเท็ดไนข้อสำคันว่า "วันเกิดเหตุจำเลยได้รับคำบอกเล่าว่าชนะที่นายปลั่งจำเลยกับนายง่อยผู้ตายวิวาทต่อสู้กันนั้น นายจิ๊ดหยู่บนเรือนไม่ได้ลงมาช่วยเหลือนายปลั่งทำร้ายนายง่อยผู้ตายหย่างไรเลยซึ่งความจิงจำเลยได้รับคำบอกเล่า นายจิ๊ดได้ไช้ไม้คว+นายปลั่งตีนายง่อยจนล้ม ขอไห้ลงโทส. สาลชั้นต้นและสาลอุธรน์ฟังต้องกันว่าข้อความนั้นไม่เปนข้อสำคันไนคดีซึ่งแม้จำเลยจะได้เบิกความไว้ก็ไม่อาดฟังเปนพยานไนคดีนั้นได้ พิพากสายกฟ้อง. โจทดีกา สาลดีกาพร้อมกันปรึกสาเห็นว่า เมื่อสาลล่างวินิฉัยว่าไม่ไช่ข้อสำคันแล้ว แม้พยานนั้นจะเปนพยานบอกเล่าหรือไม่ก็ดี คดีก็เปนปัญหาข้อเท็ดจิง โจทดีกาไม่ได้ตามประมวนกดหมายวิธีพิจารนาความอาญามาตรา ๘๑๙ พิพากสายืน.